ఎదలోతుల్లో ఏదో తెలియని వెంటాడే దిగులు                                                                            ఏమాత్రం మోములో విప్పారని ముకుళిత వదనాలు                                                                    ఏరోజు కారోజు  వెలుగులేక ఆవిరయ్యే వేదనలు                                                               ఏకనులు చూసిన తడేలేక సోలిపోయే నయనాలు ...

ఏకాకులు కాదు ఏకమైన కరిగించిన కండలు
ఎటుచూసినా లేరుగా మీకన్న బలవంతులు
ఏక్షణమైన కలిసికట్టుగా సాగే సమసమాజ నిర్మాతలు 
నిరంకుశత్వ పాలనలో శుష్కించిన దేహాలు...

సమసమాజంలో ప్రాణాలు లెక్కచేయక 
మసితోనే జీవనమనేలా శరవేగంగా నిక్షేపాలు 
వెలికితీస్తూ సంకల్ఫబలంతో కొనసాగుతూ
ఆవాసనే సుగంధంలా భరిస్తూ స్వర్గంలా భావించి 
గనిలోకి అడుగిడి సర్వంమరచి ...

అడ్డొచ్చే రాళ్ళని...లెక్కచేయక నిరంతరం
ఏమర్మం తెలియక నమ్మిన వృత్తినే దైవంగా భావిస్తూ నీచిన్ని హృదయంలో తొలచే ఆలోచనలకి తావీయక
మదిలోని వ్యధలన్నింటిని పొరలుగా కప్పి కానరానీయక
ఏమిటీ జీవనమని ఏమాత్రం నిను నీవు ప్రశ్నించుకోక
ఏదైనా నను నమ్మిన నావారికై అని పొద్దనక రాత్రనక
ఏ హక్కులకైనా పోరాడక  చట్టాన్ని ఉల్లంఘించక
ఏది నీ గుర్తింపు ఏది నీ‌దైన ఫలితం‌ ఎక్కడ నీ వెలుగులు 
ఏది కోరక సాగించేవు నీ జీవనగమనం ...

--యామిని కోళ్ళూరు