ఒక ఊరిలో శివయ్య అనే బిచ్చగాడు ఉండేవాడు. అతను ఇళ్లిళ్లూ బిచ్చమెత్తుకుని రోజూ దొరికినదాంతోనే తన పొట్ట నింపుకునేవాడు. ఒక్కోసారి ఎవరైనా ఆకలి అని వస్తే తను మానుకుని అవతలి వారి ఆకలి కూడా తీర్చేవాడు. అలాగే ఒకరోజు ఒక ఇంటి వద్దకు అమ్మా అన్నం అని అడగ్గా ఒక మహిళ కొద్దిగా అన్నం తెచ్చి శివయ్య బొచ్చెలో వేసింది. అది తీసుకుని ఆ పక్కనే ఉన్న ఒక గోడ దగ్గర కూర్చుని తిందామనుకున్నాడు. అక్కడ దీనంగా బక్కచిక్కిపోయి ఆకలితో నకనకలాడుతూ ఉన్న కుక్క ఒకటి కనిపించింది. అతనికి జాలి వేసింది. నేను నిన్న తిన్నాను కదా. ఈ రోజు తినకపోతే ఏమీ కాదులే అనుకొని పాపం ఈ కుక్క ఎప్పుడు తిన్నదో ఏమో అంత ఆశగా ఆకలిగా చూస్తోంది అనుకుని అతని చేతిలో ఉన్న అన్నాన్ని ఆ కుక్కకి పెట్టాడు. అతని దాన గుణానికి కృతజ్ఞతగా ఆ కుక్క అతను పెట్టిన అన్నం తిన్నాక, అక్కడే ఒక పెద్ద గుంతను తవ్వింది. అందులో బంగారు ఆభరణాలు, డబ్బులతో ఉన్న ఒక సంచి దొరికింది. అది తీసుకుని శివయ్య కుక్క విశ్వాసానికి ఎంతగానో మెచ్చుకుని ఆ డబ్బు సంచినీ, కుక్కని తీసుకుని ఇంటికి వెళ్లి తను కొంత తిని ఆకలి అన్న వారిని ఆదుకుంటూ అనుకోకుండా కలిసి వచ్చిన అదృష్టానికి మిక్కిలి సంతోషించి తృప్తిగా జీవించసాగాడు.