IIT గోల్డ్ మెడలిస్ట్ నుంచి కిరాణా దుకాణదారుడిగా… వివేక్ శర్మ జీవిత కథ
నా పేరు వివేక్ శర్మ. వయస్సు 32 సంవత్సరాలు. ఎవరైనా “ఏం చేస్తారు?” అని అడిగితే, “ఒక చిన్న కిరాణా దుకాణం నడుపుతున్నాను” అని చెబుతాను. ఆ సమాధానం విన్నవారు చాలామంది ఆశ్చర్యపోతారు. ఎందుకంటే నేను IIT బాంబేలో కంప్యూటర్ సైన్స్లో గోల్డ్ మెడలిస్ట్ని.
నా దగ్గర ఇప్పటికీ ఒక ఆఫర్ లెటర్ జాగ్రత్తగా దాచుకుని ఉంది. అది అమెరికాలోని శాన్ ఫ్రాన్సిస్కోకు చెందిన ప్రముఖ కంపెనీ నుంచి వచ్చిన ఉద్యోగ ఆహ్వానం. ఏడాదికి దాదాపు ₹1.6 కోట్ల జీతం. కానీ ఆ ఉద్యోగంలో నేను ఎప్పుడూ చేరలేదు.
మాది కాన్పూర్లోని కిద్వాయ్ నగర్. రెండు గదుల చిన్న ఇల్లు. నాన్న రైల్వే క్లర్క్, అమ్మ ట్యూషన్లు చెప్పేది. ఇద్దరి సంపాదన కలిపి నెలకు ₹10 వేలే వచ్చేవి.
“నువ్వు ఎంత చదవాలనుకుంటే అంత చదువు… డబ్బు గురించి ఆలోచించకు” అని నాన్న ఎప్పుడూ చెప్పేవారు.
ఆ మాటలే నాకు ప్రేరణ అయ్యాయి. పదో తరగతిలో 95 శాతం, ఇంటర్లో 97 శాతం మార్కులు సాధించాను. కోటాలో కోచింగ్ కోసం నాన్న తన PF డబ్బు తీసుకున్నారు. అమ్మ తన బంగారు గాజులు అమ్మేసింది. చివరకు నాకు IIT బాంబేలో సీటు వచ్చింది.
ఆ రోజు మా ఇంట్లో పండగ వాతావరణం. “నా కొడుకు అమెరికా వెళ్తాడు” అంటూ అమ్మ ఆనందంతో కన్నీళ్లు పెట్టుకుంది.
IITలో చదువుతున్న సమయంలోనే గూగుల్లో ఇంటర్న్షిప్ చేశాను. వచ్చిన మొదటి స్టైపెండ్తో అమ్మకు వాషింగ్ మెషీన్ కొనిచ్చాను.
ఫైనల్ ఇయర్ పూర్తయ్యేసరికి అమెరికా కంపెనీ నుంచి భారీ జీతంతో ఉద్యోగం వచ్చింది. 2016 ఆగస్టులో అమెరికా వెళ్లాల్సి ఉంది.
కానీ అప్పుడే జీవితంలో పెద్ద పరీక్ష ఎదురైంది.
మార్చిలో నాన్నకు గుండెపోటు వచ్చింది. ఆపరేషన్ కోసం భారీ ఖర్చు అయింది. కొద్ది రోజులకే అమ్మకు స్టేజ్-2 బ్రెస్ట్ క్యాన్సర్ అని తేలింది. ఆసుపత్రి ఖర్చుల కోసం ఇల్లు కూడా తాకట్టు పెట్టాల్సి వచ్చింది.
ఒకవైపు నా కలల ఉద్యోగం… మరోవైపు నా తల్లిదండ్రుల ప్రాణాల కోసం పోరాటం.
ఆ రాత్రి ఎంతో ఆలోచించిన తర్వాత నేను ఒక నిర్ణయం తీసుకున్నాను. అమెరికా వెళ్లే వీసా ఇంటర్వ్యూను రద్దు చేసుకున్నాను. కంపెనీకి “కుటుంబ పరిస్థితుల వల్ల రావడం సాధ్యం కాదు” అని మెయిల్ పంపాను.
చాలామంది నన్ను పిచ్చివాడని అన్నారు. అంత పెద్ద అవకాశం వదులుకోవడం తప్పు అన్నారు. కానీ నాకు మాత్రం నా నిర్ణయం సరైనదే అనిపించింది.
కిరాణా దుకాణం… కొత్త జీవితం
తర్వాత కాన్పూర్లో చిన్న ఉద్యోగం చేశాను. పగలు ఆఫీసు… సాయంత్రం ఆసుపత్రి. అమ్మ కీమోథెరపీ వల్ల బాధపడుతుంటే చూసి తట్టుకోలేకపోయేవాడిని.
రెండేళ్ల తర్వాత అమ్మ కోలుకుంది. నాన్న ఆరోగ్యం కూడా మెరుగైంది. కానీ నేను పనిచేసిన కంపెనీ మూతపడటంతో ఉద్యోగం పోయింది.
అప్పటికే బెంగళూరు నుంచి మంచి ప్యాకేజీతో మరో ఉద్యోగ అవకాశం వచ్చింది. కానీ తల్లిదండ్రులను వదిలి వెళ్లాలని అనిపించలేదు.
అందుకే మా ఇంటి కిందే “శర్మ జనరల్ స్టోర్” పేరుతో చిన్న కిరాణా దుకాణం ప్రారంభించాను.
“IIT చదివి బియ్యం, పప్పులు అమ్ముతున్నాడా?” అంటూ చాలామంది ఎగతాళి చేశారు. కానీ నాకు తెలుసు… నేను ఏం చేస్తున్నానో.
పగలు దుకాణం చూసుకుంటూ, రాత్రిళ్లు ఫ్రీలాన్స్ కోడింగ్ పని చేశాను. ఖాళీ సమయంలో పేద పిల్లలకు ఉచితంగా కోడింగ్ నేర్పించడం ప్రారంభించాను.
2022లో నేను శిక్షణ ఇచ్చిన ఒక విద్యార్థి నేషనల్ ఒలింపియాడ్ గెలిచాడు. ఆ తర్వాత “IIT గోల్డ్ మెడలిస్ట్ కిరాణా దుకాణం నడుపుతూ విద్యార్థులకు బోధిస్తున్నాడు” అనే వార్త వైరల్ అయింది.
అదే సమయంలో, గతంలో ఉద్యోగం ఇచ్చిన అమెరికా కంపెనీ CTO నన్ను సంప్రదించారు. ఇండియాలో విద్యా ప్రాజెక్ట్ ప్రారంభిస్తున్నామని, దానికి నాయకత్వం వహించాలని ఆహ్వానించారు.
ఇప్పుడు నా జీవితం ఇలా సాగుతోంది:
- మధ్యాహ్నం – పిల్లలకు బోధన
- సాయంత్రం – గ్లోబల్ టెక్ టీమ్తో పని
ఇటీవల నాన్న పుట్టినరోజు సందర్భంగా ఆయన కన్నీళ్లు పెట్టుకుంటూ ఒక మాట చెప్పారు:
“నా కొడుకు అమెరికా వెళ్లలేదు… కానీ నాకు అవసరమైనప్పుడు నా పక్కనే ఉన్నాడు.”
“ఆ పాత ఆఫర్ లెటర్ ఇంకా ఎందుకు దాచుకున్నావు?”
నేను నవ్వుతూ, “నేను ఏ అవకాశాన్ని వదిలేశానో గుర్తు పెట్టుకోవడానికి” అన్నాను.
అప్పుడు అమ్మ చిరునవ్వుతో చెప్పింది:
“నువ్వు ఏదీ వదులుకోలేదు వివేక్… నీ బాధ్యతను ఎంచుకున్నావు.”
నాకు ఇప్పుడు ఎలాంటి పశ్చాత్తాపం లేదు. ఎందుకంటే ప్రతి ఉదయం నా తల్లిదండ్రులకు కాఫీ నేను ఇస్తాను. అమ్మ ఆరోగ్యం నేను దగ్గరుండి చూసుకుంటాను. ఆ ఆనందాన్ని ఏ కోట్ల జీతమూ ఇవ్వలేదు.
ఇప్పటికీ చాలామంది అడుగుతుంటారు: “IIT చదివి కిరాణా దుకాణం ఎందుకు?”
“నా తల్లిదండ్రులే నా జీవితంలో అతిపెద్ద కంపెనీ… నేను దానికి ఫుల్టైమ్ CEOని!”
