ఒక ఊరిలో ఒక చోట పిల్లలు ఆడుకుంటూ ఉండగా వారికి కోడిగుడ్డు సైజులో ఉన్న గోధుమగింజలాంటి వస్తువు ఒకటి దొరికింది. దాంతో వాళ్లు ఆడుకుంటూంటే ఒక బాటసారి చూసి దాన్ని ఆ పిల్లల దగ్గర నుండి తీసుకుని ఆ ఊరి రాజు దగ్గరకు తీసుకుని వెళ్లాడు. ఆయన దాన్ని చూసి ఇదేమిటో కనుక్కోండి అని మంత్రులనడగగా వారు ఒకరికొకరు దాని గురించి తెలుసుకోవడానికి తర్జన భర్జన పడుతుండగా ఒక పిచ్చుక ఎక్కడి నుండో ఎగిరి వచ్చి ముక్కుతో దాన్ని పొడిచింది. అది చూసి వాళ్లు దాన్ని గోధుమ గింజ అని నిర్దారించేశారు. అయితే రాజు దాన్ని చూసి ఇలాంటి గోధుమలు ఎక్కడ పండేవో నుక్కోండి అని రైతులకు ఆదేశాలు పంపించాడు. ఒక ముసలి రైతు వచ్చి మా తాత గారి కాలంలో వీటిని పండించేవారట ప్రభూ! అని చెప్పాడు. ఆయనను తీసుకురమ్మనగా భటులు ఆ ముసలి తాతను తీసుకుని వచ్చారు. రాజు తాతతో ఇవి ఎక్కడ పండించేవారనగా ఆ రోజుల్లోని నేలపై ఎక్కడైనా మేం ఈ గోధుమల్ని పండించేవాళ్లం. అప్పుడు రైతు శ్రమను నమ్ముకునేవాడు. ఏదీ ఇది నా పొలం,నా భూమి అని ఏం ఉండేది కాదు. ఎవరైనా సాగు చేసి గింజలు తీసుకునేవాళ్లం. ఆ రోజుల్లో అన్నాన్ని, బియ్యాన్ని అమ్మడం, కొనడం అనేది ఉండేది కాదు. ఎవరి మనసులోనూ కల్మషాలే ఉండేవి కావు. ధనిక, పేద బేధాలే ఉండేవి కావు అంతే ప్రభూ అదే మా పెట్టుబడి. మా బలం అన్నాడు. రాజు ఆయన మాటలకు ఎంతో సంతోషించి అలాంటి రోజుల్ని మళ్లీ తీసుకురాగలిగితే నేనెంత ధన్యున్ని అవుతానో కదా అని భ్రమించాడు. అది భ్రమే కానీ.. నిజం ఎన్నటికీ కాదు అని మిన్నకుండిపోయాడు.