అనగనగా ఒక అడవి. ఆ అడవికి రాజు పులి. ఒకరోజు అది వేటాడి తెచ్చుకున్న మాంసాన్ని భుజిస్తుండగా దాని నోటిలో ఒక దుమ్ము గుచ్చుకుని చాలా బాధపెట్టసాగింది. దాన్ని ఎలా తీసుకోవాలో తెలియక చాలా ఇబ్బంది పడుతోంది. ఎవరైనా అటు వైపుగా వస్తారేమోనని ఆశగా ఎదురు చూడసాగింది. వచ్చినా అది పులి కదా. భయంతో అందరూ దాన్ని చూసినా దూరంగా పారిపోతున్నారు. దాంతో దాని బాధ తీర్చేవారు ఎవరా? అని అది ఎంతో ఆత్రంగా ఎదురు చూస్తోంది. ఇంతలో ఒక కొంగ అటువైపుగా వచ్చింది. అప్పుడు పులికి దాన్ని చూసి ప్రాణం లేచి వచ్చినట్లైంది. వెంటనే కొంగ బావా! నీకు పుణ్యం వుంటుంది ఒకసారి నా వైపుకి వచ్చి నా నోటిలో గుచ్చుకున్న ఈ దుమ్ముని నీ పొడవాటి ముక్కుతో తీసేని నాకు ప్రాణ భిక్ష పెట్టవా. నీకు నా జీవితాంతం ఋణపడి ఉంటాను అని అడగ్గా దానికి కొంగ దాని బాధని చూసి జాలిపడి, ఎంతైనా ఈ అడవికి రాజు కదా అని మాట తియ్యలేక దాని వద్దకు వెళ్లి భయపడుతూనే దానిగొంతులోనికి తన ముక్కుని దూర్చి ఆ దుమ్ముని లాగేసింది. అప్పటి నుండి ఆ రెండూ మంచి స్నేహితుల్లా కొనసాగుతున్నాయి. ఇలా చాలా రోజులు గడిచాయి. అయితే ఒక రోజు పులికి ఎంత వెతికినా ఒక్క వేట కూడా దొరకలేదు. దాని కడుపులో ఆకలి దంచేస్తుంది. ఇక వేటాడే ఓపిక కూడాలేక బాగా నీరసించిపోయింది. దాంతో అది తన ప్రాణం నిలబెట్టుకోవడానికి ఎలాగైనా ఏదో ఒకటి తినాలని నిశ్చయించుకొంది. అదే తడవుగా దానికి కొంగ గుర్తుకొచ్చింది. దాంతో అది వాటి మధ్యన ఉన్న స్నేహాన్ని, ఇంతకు ముందు కొంగ చేసిన సాయాన్ని కూడా మరిచిపోయి, స్వార్ధంతో విచక్షణ లేకుండా ఒక పిచ్చి ఆలోచన చేసింది. వెంటనే కొంగకు కబురు పెట్టి, ఇంతకు ముందులానే తన గొంతులో దుమ్ము ఇరుక్కుపోయిందని అబద్ధం చెప్పి,ంది. దాంతో పాపం కొంగ పులి పన్నిన కపట ఆలోచనను కనపెట్టలేక దానికి సాయం చెయ్యాలని తన ముక్కును పులి గొంతులోకి దూర్చింది. ఆకలితో ఉన్న పులి దాని గొంతును గట్టిగా కొరికి పాపం ఆ కొంగను చంపి తినేసింది.