వయసు మీద పడుతున్నకొద్దీ

మనిషికి మృత్యు భయం

మొదలవుతుంది

చుట్టూ ప్రకృతి ఉన్నా

మనిషి దాని నుండి

పాఠాలు నేర్చుకోడు

తెల్లని మబ్బు

నల్లగా మారి

బరువెక్కి వర్షించి

తేట పడుతుంది

తన ధర్మాన్ని

తాను నేరవేర్చానని

సంతృప్తి పడుతుంది

చెట్టు మొక్కగా

మొదలై

మహా వృక్షంగా

శాఖోపశాఖాలుగా 

విస్తరిస్తుంది

తొలిరోజుల్లో

నీటికోసం ఆర్తి చెందినా

బలాన్ని పుంజుకున్నాక

గాలి వేగాన్ని

జడి వానల్నీ

తట్టుకుంటుంది

చేతనైనంత మేరకు

ప్రపంచానికి

సేవ చేస్తుంది

కాయలనూ

పండ్లనూ

విరగకాసి

అడగకుండానే

ఇస్తుంది

రాళ్ళు విసిరిన

చేతులకు కూడా

గాయపడిన

ఫలాలని అందిస్తుంది

ఒంటిని వలిచి

బెరడును ఇస్తుంది

కొమ్మలపై

పిల్లలకూ పక్షులకూ

సేద చేకూరుస్తుంది

వయసు మళ్ళాక

శక్తి ఉడిగాక

ఖరీదైన కలపగా

జీవితాన్ని

సార్ధకం చేసుకుంటుంది

మనిషి మాత్రం

తన కోసమే

బ్రతుకుతాడు

'తన' వలయంలోనే

తనువు చాలిస్తాడు

దీర్ఘ నిద్ర

మాట సరే!

ప్రతిరాత్రీ

నిదురిస్తాడుకదా!

తానెవరికైనా

ఆ రోజున మంచి చేశాడా?

అలా అని ఆలోచించాడా?

ప్రకృతి ధర్మమైన

వార్ధక్యాన్ని మృత్యువునీ

ఎందుకు నిరసిస్తాడు?

భగవంతుడిని

పూజించాడో లేదో!

వదిలేద్దాం!

ఆఖరి క్షణాలలోనైనా

సాటి మనిషికి

సాయం పడితే

ఆ ఆఖరి క్షణాలు

అతన్ని గురించి

మంచి జ్ఞాపకాలుగా

మిగిలిపోతాయికదా!

                                          --- డా|| మాదిరాజు రామలింగేశ్వర రావు, మచిలీపట్నం.