ఒక అడవిలో ఒక జింకల గుంపు ఉండేది. అదే అడవిలో ఒక కొండ దగ్గర ఉన్న ఏటిలోని నీళ్లంటే వాటికి చాలా ఇష్టం. ఆ ఏటిలోని నీటిని తాగి ఆ జింకల గుంపు ఆనందంగా జీవించేవి. కొన్నాళ్లకి ఆ ఏటిలోని నీళ్లు తగ్గిపోతూ వచ్చింది. దాంతో ఆ జింకల గుంపుకు బెంగ పుట్టుకొచ్చింది. కనబడిన జంతువులన్నింటినీ ఏటిలోని నీరు తగ్గకుండా ఉండాలంటే ఏం చేయాలని ఆడుగుతూ ఉండేవి. వాటికి సమాధానం తెలీక ఊరికే వెళ్లిపోయేవి. ఒకరోజు జింకలకు ఒక కోతి కనిపించింది. కోతితో తమ బాధ చెప్పుకున్నవి జింకలు. జింకల బాధ కోతికి సరదాగా అన్పించింది. మనసులో చిన్నగా నవ్వుకుని వీటిని ఆటపట్టిద్దామనుకుని ఈ అడవికి తూర్పువైపుగా ఒక పెద్ద రాళ్ల గుట్ట ఉంది. అక్కడ ఏటిలో ఎప్పుడూ నీళ్లుంటాయి అని వాటితో వేళాకోళంగా చెప్పింది. పాపం నిజంగానే బాధలో ఉన్న జింకలు అది నిజమనుకుని అక్కడికి వెళ్లి చూడగా అక్కడ రాళ్ల మద్యన ఉన్న గుహలో ఉన్న పులి ఒకటి ఈ జింకల మందను చూసి వీటిపై ఎగబడింది. దాని నుంచి తప్పించుకుని బతుకు జీవుడా అంటూ అతికష్టంపై తిరిగి తమ చోటికి చేరుకున్న జింకలు కోతిని వెతుక్కుంటూ వచ్చి, మా బాధ నీకు వేళాకోలంగా అన్పించిందా అని కోతి మీద దాడి చేయబోయాయి. దాంతో భయపడి చెట్టుపైకెక్కిన కోతి మరి మీ అమాయకపు ఆలోచనకు ఎవరికైనా అలాగే అన్పిస్తుంది. వేసవిలో నీళ్లు తగ్గిపోక పోతే పెరుగుతాయా ఏంటీ? అందుకే ఎవరినైనా సలహా అడిగే ముందు కొంత బుర్రపెట్టి ఆలోచించాలి అని మళ్లీ ఉచిత సలహా ఇచ్చింది. తమ అమాయకత్వానికి సిగ్గుతో తలవంచుకున్నాయి జింకలు. ఎవరి సలహా అయినా పాటించే ముందు కొంచెం సేపు ఆలోచించుకోవాలి అని వాటికి తెలిసి వచ్చింది.