నేనేర్పరచుకున్న

ప్రపంచపు పరిధులు

క్షణ క్షణానికి

సంకుచితమౌతున్నవేళ

నా కనురెప్పల వెనుక

నల్లని నీడలు

కన్నీళ్ళు పరుచుకున్నవేళ

ఆత్మీయత కోసం

అనవరతం అన్వేషిస్తున్నవేళ

శిధిలాల మధ్య

ఆకుపచ్చని పూదోట

ప్రభవించినట్లు

నా చీకటి గుండెగదుల్లో

ఒక వెలుగు కిరణం

తాకుతూ నన్ను పలకరించింది

నేను నేస్తం నీ బాల్యాన్ని

అమూల్యమైన నీ జీవిత కాలాన్ని

నీ చేత పిచ్చుక గూళ్ళు కట్టించి

రాగల కాలాన్ని గురించి

అందమైన ఊహలు కల్పించినదాన్ని

కులాన్నీ మతాన్నీ వర్గాన్నీ

అధికారాన్నీ సంపదలనూ

నీకు దూరంగా ఉంచినదాన్ని

చద్ది బువ్వ మాధుర్యాన్ని

ఉప్పూ కారం అద్దిన

మామిడికాయ రుచుల్నీ

కాకెంగిలితో తిన్న

జామకాయ తీపినీ

అరమరికలు లేకుండా

అందరితో నీవు

పంచుకున్న సమయాన్ని

నిను చూస్తే జాలేస్తోంది

తొందరగా ఎగిరిపోయావు

సమాజంలో ఒదిగిపోయావు

అందరికీ భారంగా

ఎవరో కాని మనిషిగా

ఒంటరిగా మిగిలిపోయావు

అయినా ఓ నేస్తం

నా జ్ఞాపకాలే నీకు సమస్తం

వర్తమానాన్ని వదిలేసి

గడచిన మంచి క్షణాల్ని

సతతం మననం చేసుకో

పుట్టిన ప్రతి ప్రాణికీ

తప్పదు ఈ చక్రం

ఇరుసులు కోసుకుపోయినా

చిరునవ్వును జారనీకు!

మనసే నీకు బాసట!

తన చెలిమే నీకు ఊరట!

మరి ఉంటానే నేస్తం!

నే చెప్పిన ఈ హితవును

జ్ఞాపకాన ఉంచుకో!

                                        --- డా|| మాదిరాజు రామలింగేశ్వర రావు.